Herriesklip. ©Peter
Bijkomend van de koude nacht pakken we snel alles in en vertrekken naar ons volgende reisdoel: het Tsitsikamma park. Dat park ligt weer bij de zee en we hopen dat het weer nu wat beter is. Martijn rijdt. We gaan via dezelfde weg terug. We stoppen nog even, zodat Martijn zijn leven kan wagen om de rechte weg te fotograferen. De auto’s razen hier met 120 km/u (en waarschijnlijk harder) voorbij. Niet echt een verkeerssituatie die je in Nederland zou tegenkomen. We rijden door. Het wordt zonnig.
Bij Herriesklip parkeren we en wil Martijn foto’s maken. Er is een soort informatiecentrum, waar Herrie een denkbeeldige olifant blijkt te zijn. Er hangen twee grote opgezette(?) roofvogels en het glazen dak ziet eruit alsof er recentelijk grote stenen doorheen zijn gevallen. We zien een bordje met "waterval", waarna we op zoek gaan naar de waterval. Na vijf minuten lopen, komen we inderdaad bij de waterval. We blijven even staan om foto’s te maken, waarna we weer teruglopen naar de auto. Ik rijd verder.
Herriesklip. ©Peter
Een kleine waterval, verborgen tussen de rotsen bij een parkeerplaats. ©Peter
We willen eerst naar het vliegveld van George. Hier zit namelijk ook het autoverhuurbedrijf waar we de auto gehuurd hebben en we willen kijken of ze het probleem met de deur, die nog steeds niet lekker zit, kunnen oplossen. Dit kunnen ze niet. Ze hebben een schroevendraaier, maar niet de goede. Ook het overzetten van al onze bagage in een andere auto zien we niet echt zitten. Zonder het probleem echt op te lossen, gaan we weer verder.
We rijden naar het winkelcentrum van George en eten bij de Wimpy. Daarna gaan we nog boodschappen doen. Het is wel een beetje vreemd om bij de ingang van het winkelcentrum, naast de in Nederland voorkomende verboden voor skeelers, honden en dergelijke ook een verbod voor vuurwapens te zien hangen. In andere supermarkten zouden we posters zien hangen waarbij beloningen worden uitgeloofd voor mensen die tips m.b.t. overvallers hebben. Ook hangen overal bordjes dat medewerkers geen toegang hebben tot de kluis. Al met al geeft het niet echt een veilig gevoel. Hoewel, in veel supermarkten lopen dan wel een stuk of drie beveiligers rond. Op de parkeerplaatsen staan mannetjes die helpen met parkeren, de karretjes terugbrengen en waarschijnlijk ook een oogje in het zeil houden.
Nu door naar de camping. Mark rijdt. We komen langs veel wegwerkzaamheden. Op een aantal plaatsen is er een weghelft afgesloten. Omdat het voor het grootste deel één baan heen, één baan terug is, kan er maar één richting tegelijk rijden. De andere richting moet wachten tot alle auto’s uit de eerste richting gepasseerd zijn. Dit wordt goed geregeld door nog meer mannetjes. Waarom zou je stoplichten neerzetten als je er ook een mannetje met een vlag kan neerzetten? Is waarschijnlijk nog goedkoper ook. Ook de knipper/waarschuwingslichten zijn hier in de vorm van vlaggende mannetjes en komen we bij alle soorten wegwerkzaamheden tegen. Erg gemotiveerd staan ze er niet bij, maar wat wil je als je de hele dag met een vlag in je hand staat?
Een andere curiositeit is dat Zuid-Afrikanen het automerk "Seat" blijkbaar niet kunnen uitspreken. De spotjes op de radio herhalen keer op keer dat Seat dient te worden uitgesproken als se-at en niet als seat van stoel, want daar zit je op. De boodschap is niet "koop een Seat", maar "spreek het goed uit, dan zijn we al blij".
Uiteindelijk is er een afslag en rijden we het Tsitsikamma park in. We checken in en mogen elke campingplaats kiezen die aan het water (de zee) ligt. Hier hebben we namelijk speciaal voor gereserveerd. We dalen af naar de kust, rijden de campingplaatsen langs en kiezen de mooiste uit. Het is hier mooi. Erg mooi. Dachten we in Karoo en Wilderness al een mooie camping te hebben, nou, hier is het nog mooier. Had ik al gezegd dat de camping mooi is? Misschien wordt dit ook voor een deel veroorzaakt door de zon. Na de tenten opgezet te hebben, genieten we nog even van het uitzicht. Voor ons ligt de Indische Oceaan, achter ons liggen heuvels met bossen.. De golven slaan in op grote rotsen. Het opspattende water creëert aan alle kanten een soort mist van zout zeewater. Langzaam gaat de zon onder.
Dat is nog eens een camping: pal aan de Indische Oceaan. ©Peter
Weer de oceaan. ©Peter
De metershoog opspattende golven zijn erg indrukwekkend. ©Peter
Nog een sfeerplaatje; gewoon voor de tent vandaan. ©Peter
Zonsondergang. Ik moet alleen nog oefenen met het rechtop houden van m'n camera. ©Peter
Tegen de tijd dat we eten, is het weer donker. Het wordt koud en het waait hard. Het vuur, wat we in de braai brandend houden, geeft niet veel warmte. Plotseling wordt onze aandacht getrokken door iets in het gras voor ons. Het lijkt alsof er een stukje verderop lichtjes in het gras zitten. Ik loop het heuveltje richting de zee af en ga dichterbij kijken. Het blijken vuurvliegjes te zijn! Ik blij! Dit is de eerste keer dat ik echte vuurvliegjes zie. Misschien vind ik ze dubbel interessant als een normaal persoon, omdat ze ook een grote rol speelden in mijn afstudeerproject. Gefascineerd blijf ik staan kijken hoe de groene lichtjes aan en uit gaan. De olifanten hoeven van mij even niet meer. Vuurvliegjes zijn mooi.
Vuurvliegjes! (Wel goed kijken; het zijn de groene puntjes/lijntjes). (Grote versie) ©Peter
De sterrenhemel. ©Martijn
Dit is ook de eerste avond dat we een goede blik op de sterrenhemel kunnen werpen. Het is moeilijk oriënteren, ten eerste omdat alles hier ondersteboven hangt, de meer noordelijke sterren achter de heuvels verscholen gaan en ik totaal onbekend ben met de zuidelijke sterrenbeelden. We kijken wat rond met mijn verrekijker, zien veel sterrenhopen en nevels, zonder precies te weten hoe ze heten. Wel kunnen we alpha centauri identificeren. Ook de grote en de kleine magelhaense wolken zijn zichtbaar, hoewel ik die pas 1.5 weken later echt goed zou zien. De maan is ook op. Hier zit het konijntje op de maan rechtop. Er komt meer bewolking, maar de maan schijnt er tussendoor. Het is mooi om te zien hoe de maan de wolken en ook de golven verlicht. De Indische Oceaan en de wolken erboven kleurloos verlicht door de bijna volle maan, ertussen de twinkelende sterren, met voor me een vuur en langzaam knipperende vuurvliegjes, mezelf dik ingepakt tegen de koude wind, pratend over wat we deze reis nog gaan doen, me realiserend dat dit iets is wat je niet dagelijks meemaakt.