Een dassie, familie van de olifant. Dat zou je niet direct zeggen... ©Martijn
Als ik wakker word, is het warm. De tenten worden beschenen door de zon die in de blauwe lucht hangt. Vandaag wordt een rustig-aan-dag. Na het ontbijt lopen we naar de campingwinkel, wat nog best een eind is, om te kijken wat ze te bieden hebben. Onderweg zien we dassies lopen, die blijven zitten tot je echt te dichtbij komt en dan hard wegrennen. Terug bij de tenten blijven we zitten en lezen wat. We verzamelen een aantal elektrische apparaten die moeten worden opgeladen en stoppen deze in het stopcontact in het toiletgebouw, dat om de hoek bij onze tenten (maar uit het zicht) ligt. In Wilderness hadden we ook stroom bij de camping, bij de rest niet. We hebben best wat op te laden: telefoons, mp3-spelers en batterijen/accu’s voor camera’s.
Een dassie, familie van de olifant. Dat zou je niet direct zeggen... ©Martijn
Na de lunch rijden we naar de Bloukransbrug. Ik rijd. Hier wordt ook gebungyjumped en is trouwens ook de hoogste bungy-jump ter wereld. Ik had in Nederland al het één en ander opgezocht over bungy-jumpen en om de één of andere reden trekt het me toch heel erg. We lopen naar een soort uitkijkpunt, waar we de Bloukransbrug goed kunnen zien liggen. Deze brug herbergt een aantal verschillende attracties. Je kunt onder de brug over een soort catwalk lopen, er is iets dat de "flying fox" heet, waarbij je langs een kabel van het begin naar het midden van de brug "afdaalt". In het midden van de brug, tussen de boog en het wegdek, zit een ruimte waar mensen lopen die de bungy-jumps verzorgen. Na een tijdje zien we iemand de "flying fox" nemen, waarna hij wordt ingepakt voor de bungy-jump. Hij springt. Het ziet er spectaculair uit. Nadat hij niet meer op en neer gaat, daalt er een mannetje af langs een ander touw en wordt hij langzaam omhoog gehesen. Ik besluit om het niet te doen. Het lijkt me toch wel erg hoog en over een paar weken zullen we hier weer langskomen op de terugweg, dus een kans voor een heroverweging.
De Bloukransbrug: immens groot. Op de achtergrond is de oceaan te zien. ©Martijn
En hoog. De windzakken onder de brug hebben waarschijnlijk iets te maken met het bungy jumpen dat vanaf de brug gedaan wordt. ©Peter
En daar gaat iemand. ©Martijn
We stappen weer in de auto en rijden nu, langs de ingang van het park, naar het dorpje bij Storms River Mouth. Dit blijkt een erg klein dorpje te zijn, een beetje achtergebleven in de tijd. In de supermarkt staat er bijna niets in de schappen en het vlees is er bruin. We besluiten straks ook nog langs de campingwinkel te gaan. Wat ze hier echter wel hebben, is een hardware store. Nee, geen computer hardware, maar ijzerwaren. Hier leggen we uit dat we een probleem met onze autodeur hebben, namelijk dat hij los zit. De hardware-man komt met een schroevendraaier naar buiten en draait onze schroef vast. Hier zouden we de rest van de reis geen last meer van hebben. We rijden terug naar het park, waar we Martijn en Ruben afzetten bij het begin van wat wandeltrails en Mark en ik naar de campingwinkel gaan. We kopen wat we nodig hebben en beginnen alvast met het vuur. Ruben en Martijn zijn al snel terug en we eten voor het donker.
Een paar kleurrijke huizen in Storm's River Village. ©Mark
Bij de hangbrug, waar Ruben en Martijn even rondgelopen hebben. ©Ruben
Bij de hangbrug. ©Martijn
Bij de hangbrug. ©Martijn
’s Avonds zijn er weer vuurvliegjes. Ik probeer een aantal foto’s te maken, wat nog aardig lukt ook (zie gisteren voor foto's). Verder zien we vandaag weer veel sterren, de maan en minder wolken dan gisteren. We blijven nog zitten rond het kampvuur. Ik wen moeilijk aan het feit dat het zo vroeg donker is. De zon gaat al om 18:55u onder en het is snel donker. Als we een tijd lang in het donker rond het kampvuur zitten, heb ik het gevoel dat het al 22:30u is, terwijl het in werkelijkheid pas 21:00u is. Voordeel: we liggen in ieder geval vroeg in bed.