Dag 19 - woensdag 15 november 2006 - Drakensbergen, wandeling Giant’s Castle

Als we wakker worden, schijnt de zon. Het uitzicht blijft hier verbazen en om het plaatje compleet te maken, loopt er een kudde schapen inclusief bellen en herder achter het meer langs. Het zou me niet verbazen als Julie Andrews hier straks voorbij komt huppelen. Het is lekker weer en we hebben weer eens zin in een wandeling. De laatste echte wandeling die we maakten, was die in Karoo en dat is alweer meer dan een week geleden. Mark zegt dat hij een bord heeft zien staan dat er een stukje na de afslag naar de camping een informatiepunt zou zijn. Hij heeft zelf geen zin om te gaan wandelen en daarom gaan Martijn, Ruben en ik met z’n drieën. We nemen de auto; Martijn rijdt.

We zien geen informatiepunt/-bord en rijden een stukje door. Dit stukje wordt steeds langer en uiteindelijk is het wel een stuk te noemen. De omgeving is weer eens erg mooi. We rijden door een vrij arm dorpje heen. Om de één of andere reden zwaaien de kinderen hier naar ons als we langsrijden. We zwaaien terug en rijden door. De potholes zijn hier groot en soms missen hele stukken wegdek. We rijden het dorp uit, over een wildrooster en komen aan bij de ingang van het natuurpark Giant’s Castle. Hier blijkt dat we in het park wel een aantal wandelingen kunnen doen. De man bij de ingang vraagt waar we vandaan komen en als we Nederland zeggen, blijkt hij een aardig woordje Afrikaans/Nederlands te spreken. De slagboom wordt bediend met een kabel, die via katrollen, een goot onder de weg en een gat in het wachthuisje naar binnen verdwijnt. Low-tech, maar effectief. We rijden het park in en rijden nog een eind door voordat we bij de parkeerplaats zijn waar we moeten oppassen voor een kraai met een rubberfetish. Er hangt een bord aan de boom dat we om die reden onze ruitenwissers moeten afschermen. We wikkelen wat plastic zakken om de ruitenwissers. We halen bij de receptie (het park is ook om te verblijven) een kaart met wandelroutes. We kiezen de route die ons naar een plek met grotschilderingen zal leiden.

Uitzicht in Giant's Castle. ©Peter

Ruitewissers bedekken... ©Peter

Nog een uitzicht. ©Peter

Het uitzicht in 3D. (Grote versie) ©Peter

We beginnen aan de wandeling. Het is erg warm en zonnig. De route is mooi. Het verbaast me niet waarom het hier Giant’s Castle heet. Er liggen enorm grote rotsen her en der verspreid over de heuvels en bergen, die voor de rest met gras bedekt zijn. De paar bomen en struiken die er staan, zijn piepklein in vergelijking met de rest. Doordat we vrij hoog zitten, lijken de paar lage stapelwolken hier ook een stuk groter. Alles lijkt hier groot en ik voel me klein. We maken regelmatig foto’s. Als we een stroompje oversteken, stoppen we even om ons af te koelen aan het koude water. Vrij plotseling lopen we een bos in. Er zitten hier krekels die een erg vreemd geluid maken. Ik zou eerst hebben gedacht dat het geluid kunstmatig was. Na ongeveer een kwartier komen we aan bij een gesloten hek. Op het bord staat dat we tot het hele uur moeten wachten tot de volgende rondleiding langs de grotschilderingen. Het is nu 12:20u en we besluiten te wachten. Al snel komen er meer mensen aan en om 13:00u zit er een flinke groep te wachten.

Bos
Bos ©Martijn

Boom apart. ©Martijn

Op de één of andere manier wordt je gevoel voor schaal hier helemaal in de war gegooid. ©Peter

Heeft iets weg van een teletubby-landschap. ©Martijn

Als de gids er is, betalen we en lopen we door het hek. We lopen een houten platform op, waar een aantal etalagepoppen met holbewonerkleren aan een prehistorische scène uitbeeldt. We krijgen een toelichting te horen van onze gids en lopen dan weer verder naar het volgende houten platform, waar grotschilderingen te zien zijn. De schilderingen zijn 3000 tot 100 jaar oud. De gids praat op een vreemde manier engels, die moeilijk te volgen is. Ze gebruikt totaal geen interpunctie, waardoor het steeds zoeken is naar het einde van de zin. Wel grappig is dat ze een demonstratie geeft van hoe een aantal dingen in de zulu-taal worden uitgesproken. In deze taal worden ook klak- en tsk-geluiden e.d. gebruikt, wat het geheel niet echt natuurlijk laat klinken. Het komt er echter heel vloeiend uit. We lopen een aantal keer naar een volgend platform en zien veel schilderingen, waar we uitleg bij krijgen. Er werd van alles geschilderd, zoals de dieren die er in het gebied rondliepen, maar ook wat er in dromen was gezien. Het gaat dan bijvoorbeeld om vliegende mensen die een beetje op aliens lijken, dus ja, dat kan natuurlijk alleen maar in dromen gezien zijn. We lopen ook nog langs twee grote, felgekleurde insecten die aan het paren zijn. Tegen het einde van de rondleiding vinden we het wel weer genoeg geweest. We worden aan de andere kant van de plek met grotschilderingen "naar buiten gelaten".

Muurschilderingen. ©Peter

We lopen de heuvel af naar het riviertje dat hier door de vallei stroomt en volgen dit voor een groot deel terug naar de parkeerplaats. Onderweg stoppen we kort om nog even in het riviertje op een steen te kunnen zitten en wat foto’s te maken. We twijfelen nog even over de weg naar de bewoonde wereld, maar uiteindelijk zien we vakantiehuisjes en komen we weer bij onze auto. We rusten uit, maar niet te lang, want Mark zal zich wel afvragen waar we blijven. Het is vanaf hier ook weer ruim een half uur terug rijden.

Om 15:00u zijn we weer op de camping. Mark en ik halen hout. Een hele kist vol voor 10 Rand (1 euro). De lunch wordt het avondeten om ongeveer 17:00u. ’s Avonds zien we weer sterren en zitten we rond het kampvuur.

<< Index >>