Onderweg. ©Martijn
Om 6:45u gaat de wekker weer. Het voelt een beetje alsof vandaag de laatste dag van de reis is, terwijl we morgen overdag ook nog hebben. Het is bewolkt en al snel begint het ook te regenen. We ontbijten en pakken in. We laten nog wat ongebruikte dingen achter in het huisje. Als we alles hebben, inclusief de dingen uit de koelkast die we bijna vergeten, vertrekken we. Ik rijd. Het regent hard.
We willen via Betty’s Bay en Stellenbosch naar Kaapstad rijden, waar we vannacht zullen slapen. Via Betty’s Bay omdat dit een mooie route schijnt te zijn en via Stellenbosch omdat we per se naar Oom Samie se Winkel willen en verder anders toch niets te doen hebben. De route zal inderdaad best mooi zijn, maar het is zo mistig en regenachtig dat er niet veel van te zien is. Als de zon schijnt, zal het er hier ongetwijfeld mooier uitzien. Na een tijdje komen we bij de typische weg met het muurtje, waarvan je altijd foto’s in reisgidsen ziet staan. Het is een enorm kronkelige weg, die heen en weer en op en neer gaat, vlak langs de oceaan.
Onderweg. ©Martijn
De toeristische route langs de kust. Het is mistig en het regent. ©Peter
De weg met het muurtje, waar volgens mij in iedere reisgids wel een foto van te vinden is. ©Martijn
We rijden verder naar Stellenbosch. Het is verder niet zo’n interessante rit en de omgeving kennen we hier al van de heenweg. In Stellenbosch is het druk en we parkeren maar bij een tankstation vlakbij Oom Samie se Winkel. We steken de straat over naar de winkel, waar we nog op moeten passen voor de enorme goten langs de weg, die hier bijna grachten te noemen zijn. Er zijn zelfs bruggetjes over. Oom Samie se Winkel is ongeveer 200 jaar achtergebleven in de tijd en er zijn allerlei dingen te koop die toen ook te koop waren. Waaronder gedroogde vis, die ruikt alsof het er al 200 jaar hangt, allerlei theekruiden, enzovoorts. Het is dan ook meer een museum dan een winkel. De winkel is niet bepaald de grootste en het is flink benauwd. Sommige ruimtes staan vol met mensen en maar langzaam kun je doorlopen, niet sneller dan je voorgangers. We lopen wat rond, kopen nog wat dingen om mee te nemen en houden het dan voor gezien.
Mark rijdt verder. Al snel rijden we door de sloppenwijken en daarna tussen de hoge gebouwen. Ruim drie weken na ons vertrek, zesduizend kilometer, drie vorken, twee lepels, één mes, één tent en één persoon verder, rijden we Kaapstad weer binnen. De gebouwen komen me bekend voor; het voelt een beetje als thuis. We rijden direct naar ons hotel. We kunnen, zoals verwacht, nog niet inchecken, maar mogen wel de auto op de parkeerplaats laten staan. Vanaf hier lopen we naar het Waterfront, dat hier praktisch om de hoek is. Hier lunchen we bij het kleine amfitheater, waarna we weer teruglopen naar het hotel. Het is nu ongeveer 14:00u, de hoogste tijd om de campingspullen terug te gaan brengen. Martijn rijdt. Het is druk en met moeite kunnen we de goede straat vinden. We parkeren op de stoep voor de deur en gaan ons melden. Dan zetten we alle spullen binnen en wordt de checklist afgelopen. We melden natuurlijk netjes dat één van onze tenten aan flarden is gewaaid en hierop moet er even met de baas, die zelf niet aanwezig is, gebeld worden. Maar het is oké en we hoeven niet extra te betalen, ook niet voor het missende bestek. We hebben namelijk zelf onderweg ook het één en ander gekocht wat we toch niet meenemen naar Nederland.
Sloppenwijk bij Kaapstad. ©Peter
Kaapstad. ©Peter
We rijden weer terug naar het hotel, waar we inchecken. De kamers zijn oké, maar niets in vergelijking met wat we gisteren hadden. En dan te bedenken dat het hier bijna vier keer zo duur is. Als we gesetteld zijn, blijf ik op bed muziek liggen luisteren, terwijl Mark en Martijn de omgeving verkennen. Al snel zijn ze weer terug en gaan we op zoek naar een plek om te eten. We lopen het Waterfront af, maar kunnen niet snel iets vinden waar we allemaal willen eten. Uiteindelijk wordt het een "duur" steakrestaurant, wat erg bekend schijnt te zijn. Het schijnt ook de grootste wijnbar van iets te zijn. We hebben geen reservering, maar mogen toch binnenkomen, als we om 21:00u maar weer weg zijn. Dat moet wel lukken. De serveersters hier hebben hun praatje goed ingestudeerd, waardoor het een beetje gemaakt overkomt, zeker als je dezelfde serveerster precies hetzelfde hoort verkondigen bij de volgende tafel. We bestellen vlees, wat ze hier op een speciale manier bereiden. Martijn moet weer vier verschillende dieren tegelijk hebben. We hoeven niet lang te wachten op het eten en al snel, ruim voor 21:00u, staan we weer buiten.
We gaan terug naar het hotel, waar we richting de bar lopen. Dit is nog een flinke afstand. Het hotel was vroeger een gevangenis, maar is nu een hotel en een school. Aan de muur hangen oude lijsten met straffen die gevangenen kregen voor "misdragingen". We drinken wat in de bar. Als we naar de kamer gaan, liggen we alweer snel in bed.